Λειψοί είναι μόνο στο όνομα

 

Οι Λειψοί είναι ένα μικρό νησί των Δωδεκανήσων στα ανατολικά της Πάτμου και βόρεια της Λέρου. Αποτελούν το μεγαλύτερο και το μόνο κατοικήσιμο νησί του ομώνυμου συμπλέγματος 30 νησίδων που βρίσκονται διάσπαρτες σε μία περιοχή ιδιαίτερης φυσικής ομορφιάς.

Η ονομασία είναι αρχαία. Οι Λειψοί -η μυθική Ωγυγία- θεωρείται το νησί της θεάς Καλυψούς. Σε επιγραφές προχριστιανικών χρόνων εμφανίζεται το όνομα Λεψία, ενώ στα χριστιανικά χρόνια αναφέρεται η ονομασία του νησιού με τις μορφές: Λειψός, Λιψός και Λειψώ. Σε σημεία του νησιού βρέθηκαν επιγραφές και αγγεία που χρονολογούνται από τους κλασσικούς χρόνους. 

Στο Λαογραφικό – Εκκλησιαστικό Μουσείο του νησιού σώζονται αγγεία Μυκηναϊκής εποχής (1600-1100 π.Χ.) και Γεωμετρικής εποχής (1110-800 π.Χ.). Οι Κάρες κατοικούν τους Λειψούς στα 1370 π.Χ. Ακολουθούν οι Δωριείς (1200 οι Ίωνες. Κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου (431- 404 π.Χ.) στους φυσικούς όρμους του νησιού καταφεύγουν πλοία και των δύο αντιπάλων παρατάξεων. Μετά τους Κάρες, φτάνουν στο νησί Δωριείς. Στο Μουσείο των Λειψών βρίσκονται κομμάτια από αγγεία που ανάγονται στην Μυκηναϊκή Εποχή(1600-1100 π.Χ.), ενώ μια επιγραφή του 4ου π.Χ. μαρτυρεί την ύπαρξη οικισμού στο νησί από τους Ίωνες της Μιλήτου. Αρχαιολογικά ευρήματα στο ύψωμα «Κάστρο» (λείψανα αρχαίας οχύρωσης, κεραμίδια και όστρακα από αγγεία) μαρτυρούν την ύπαρξη Ακρόπολης. Στα τέλη του 11ου αιώνα ο αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ ο Κομνηνός παραχωρεί τους Λειψούς μαζί με την Πάτμο, και τους Αρκιούς στον όσιο Χριστόδουλο ως δωρεά προς το μοναστήρι του Ιωάννη του Θεολόγου. Το Χρυσόβουλο της δωρεάς σώζεται στη Μονή της Πάτμου. Το 1522 μ.Χ. το νησί περνά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, μαζί με τα άλλα Δωδεκάνησα και αναγκάζονται στην πληρωμή φόρου, του «μακτού». Την περίοδο αυτή έχουμε μαρτυρίες για ασκητές που έρχονται στο νησί για να ασκητέψουν στα Ιερά Καθίσματα που διατηρούνται μέχρι σήμερα (Πάνω Κοίμηση, Κάτω Παναγιά, Ιωάννη θεολόγου στο Μοσχάτο και Παναγιά του Χάρου). Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821 στο νησί βρίσκουν φιλοξενία ο εξόριστος Πατριάρχης της Αλεξάνδρειας Θεόφιλος Παγκώστας, Ψαριανοί, Υδραίοι και Σπετσιώτες αγωνιστές, ανάμεσα στους οποίους ο Σαχτούρης και ο Μιαούλης (Αύγουστος 1824). Στις 13 Μαϊου 1913 οι Ιταλοί καταλαμβάνουν τα Δωδεκάνησα και παραμένουν για 31 χρόνια. Μετά τη συνθηκολόγηση των Γερμανών και τη συνθήκη των Παρισίων της 10ης Φεβρουαρίου 1947, τα Δωδεκάνησα παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα από την Ιταλία, ενώ η τυπική ενσωμάτωση στην ελληνική επικράτεια έγινε το 1948, στις 7 Μαρτίου.

Αξιοθέατα
Ο ενοριακός ναός στη Χώρα των Λειψών. Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος με τα δύο καμπαναριά «βλέπει» το φυσικό λιμάνι του νησιού. Ο αύλειος χώρος του προσφέρει απλόχερη θέα. Με μαρμάρινο δάπεδο, υπέροχο ξυλόγλυπτο τέμπλο, πολυελαίους, παλιά ιερά σκεύη, ωραίες αγιογραφίες και μεταλλική Αγία Τράπεζα που φέρει κιβώτιο ανυψωμένο και διακοσμημένο με παραστάσεις της ζωής του Χριστού σε Ρωσική τεχνοτροπία.
Εκκλησιαστικό, ιστορικό και λαογραφικό Μουσείο, το λεγόμενο και «Νικηφόρειο». Βρίσκεται δίπλα στον ενοριακό ναό του Αγίου Ιωάννη του θεολόγου. Δημιουργήθηκε από τον Πανοσιολογιότατο Νικηφόρο Κουμουνδούρο. Με τη φροντίδα του συγκεντρώθηκαν από την ύπαιθρο και τα ξωκλήσια αντικείμενα μεγάλης αρχαιολογικής αξίας όπως: μαρμάρινα κιονίκρανα (4ου αι. π.χ), ταφικά ευρήματα όπως λυχνίες, δακρυχόοι και άλλα πήλινα αγγεία, μαρμάρινες πλάκες με αρχαιοελληνική γραφή, πήλινες στάμνες, ξύλινοι και ασημένιοι σταυροί (17ου αι), αρτοφόρια, ιεροκαλύματα, κηροπήγια (Ρωσικής κατασκευής του 1800), εικόνες του 16ου αι. Ιερά Ευαγγέλια, παλιά βιβλία, τοπικές ενδυμασίες, παλιά οικιακά σκεύη αλλά και αρχαίους αμφορείς που συνέλεξαν ψαράδες του νησιού.

Ο Άγιος Νεκτάριος στην περιοχή Πατέλα, σε σχήμα σταυρού με τρεις τρούλους. Εδώ φυλάσσεται σε σκαλιστή λειψανοθήκη οστό του Αγίου και ύφασμα από τα ενδύματα του.
Ο αρχαιολογικός χώρος στη θέση «Κάστρο» λίγο έξω από τη Χώρα των Λειψών. Τα ευρήματα μαρτυρούν την ύπαρξη αρχαίας προϊστορικής πόλης.

Οι Λειψοί είναι προορισμός που ακόμα και τον Αύγουστο μπορείτε να βρείτε ωραίες παραλίες. Περίπου 15 είναι και σχεδόν όλες προστατευμένες από τα μελτέμια, όπως η Κατσαδιά, η Παπανδριά, το Λαλαούνι. το Τσελεπάκι. Στον Πλατύ Γυαλό τα νερά είναι σαν ψεύτικα. Η Χοχλακούρα, γνωστή για τα ολόλευκα βότσαλά της και τα φυσικά σπήλαια, ο Ξηρόκαμπος και το Τουρκόμνημα είναι εξίσου όμορφες παραλίες και βρίσκονται στα ανατολικά του νησιού. Ένας χωματόδρομος θα σας οδηγήσει στην ερημική αλλά μαγευτικά όμορφη παραλία Μονοδένδρι και στις Καμάρες. Αυτές οι δύο παραλίες είναι προσβάσιμες με δίκυκλο ή με τα πόδια. Η παραλία της Κοίμησης και η βόλτα ως το κελί του ερημίτη και τη μονή του 15ου αιώνα είναι μία αξέχαστη εμπειρία λόγω της μαγευτικής θέας που προσφέρει. 

Όταν γέρνει ο ήλιος να πάτε στη Δεξαμενή, για να δείτε το Χωριό από ψηλά και μετά κατηφορίστε στα στενά του. Σύμφωνα με την παράδοση, στο παρελθόν, κάθε οικογένεια σχεδόν διέθετε την εκκλησία της. Η "Παναγία του Χάρου" είναι η παλαιότερη και αποτελεί ενδιαφέρον δείγμα βυζαντινής αρχιτεκτονικής.

Στο νησί το αυτοκίνητο δεν είναι απαραίτητο, καθώς μπορείτε να καλύψετε τις περισσότερες αποστάσεις περπατώντας. 

Πέντε λόγοι για να πάτε στους Λειψούς:
- Θα κολυμπήσετε σε κρυστάλλινα νερά και σε άγνωστες παραλίες, 
- θα σαλπάρετε με παραδοσιακά σκάφη σε κοντινά νησάκια, 
- θα γλεντήσετε και θα χορέψετε σε πανηγύρια, 
- θα μάθετε πως μπορείτε να κάνετε αυθεντική μαραθόπιτα 
- θα γευθείτε το γλυκόπιοτο κρασί, ποικιλίας φωκιανό, που κάποτε έφτανε μέχρι το Βατικανό για να χρησιμοποιηθεί ως νάμα.

Oι Λειψοί συνδέονται ακτοπλοϊκά με τον Πειραιά και με τα γύρω νησιά Κάλυμνο, Λερό, Πάτμο και Σάμο. Κατά τους θερινούς μήνες υπάρχουν σχεδόν καθημερινά δρομολόγια από τοπικά πλοιάρια, δελφίνια, καταμαράν, καθώς επίσης και από ένα ferry boat μεσαίας κατηγορίας (τα δρομολόγια αυτά αφορούν στην γραμμή Ρόδο – Κω – Κάλυμνο – Λέρο – Λειψοί- Πάτμο -Σάμο και αντίθετα). Αεροπορικώς μπορείτε να ταξιδέψετε προς Κω – Κάλυμνο – Λέρο – Σάμο και κατόπιν να επιβιβαστείτε σε δελφίνια, καταμαράν ή ferry boat με προορισμό τους Λειψούς.
Από Ρόδο, Κω, Κάλυμνο, Λέρο, Πάτμο, Σάμο ταξιδεύετε με τη Dodekanisos Seaways.