Βερολίνο, η Νέα Υόρκη της Ευρώπης

 

To Bερολίνο είναι σήμερα ίσως η πιο ζωντανή μητρόπολη της ηπείρου μας. Tο περιοδικό «Time» την αποκαλεί πρωτεύουσα της Ευρώπης του 21ου αιώνα. Βρίσκεται στα βορειοανατολικά της Γερμανίας, στην καρδιά του Βραδενβούργου κι ο πληθυσμός του είναι περίπου 3.450.000.
 
Ο ποταμός Σπρέε διασχίζει την πόλη, μικρά δάση, πάρκα και λίμνες συμπληρώνουν το πλούσιο φυσικό τοπίο. Το Βερολίνο είναι αραιοκατοικημένο και απλωμένο, είναι  μια μητρόπολη σφηνωμένη μέσα σε ένα δάσος. Διαθέτει πολλούς ελεύθερους χώρους και χώρους πρασίνου, όμως είναι μια πόλη χωρίς ξεκάθαρο «κέντρο», πράγμα σπάνιο για μια πρωτεύουσα.
 

Η μετάλλαξη του Βερολίνου την τελευταία εικοσαετία συνδέεται με την ενοποίηση του πληθυσμού, καθώς δύο αστικές κοινότητες, που για αρκετές δεκαετίες συμβιούσαν χωριστά, κλήθηκαν να αποτελέσουν ένα ενιαίο σύνολο.

Δύο είναι οι εμβληματικές πλατείες της πόλης, η Potsdamer Platz των Δυτικών  και η Alexander Platz των Ανατολικών με τους ουρανοξύστες της η μία και με τον Πύργο της κρατικής τηλεόρασης η άλλη.

Tα κτίρια στο Βερολίνο είναι μανιφέστα, έργα προπαγάνδας, μνημεία, απομεινάρια μαχών. Τα νέα αρχιτεκτονήματα της πόλης είναι στολίδια, κάποια από τα οποία είναι μακράν τα εντυπωσιακότερα ανάμεσα σε αυτά των άλλων ευρωπαϊκών πόλεων. Η αρχιτεκτονική πρωτοπορία βρήκε εδώ πρόσφορο έδαφος για να δημιουργήσει ελεύθερα.

Ξενάγηση στην πόλη
Το νέο Βερολίνο, είναι μια μητρόπολη που δεν έχει ολοκληρώσει ακόμα την εικόνα της, αφού ένα μεγάλο μέρος της είναι ακόμα ένα απέραντο εργοτάξιο. Και να φανταστείτε  ότι στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το Βερολίνο ήταν τόσο  κατεστραμμένο από τους τόνους βομβών που άδειασαν επάνω του τα Lancaster και τα Halifax της RAF, ώστε υπήρχε πολύμηνος προβληματισμός αν θα είχε νόημα να ανοικοδομηθεί εκ νέου η πόλη ή αν οι Βερολινέζοι θα έπρεπε να κτίσουν μια νέα πατρίδα. Μετά την πτώση του τείχους, το Βερολίνο ήταν μια τεράστια οικοδομή. Εκεί που σήμερα ορθώνεται η Potsdamer Platz με το Σόνι Σέντερ και τους γυάλινους ουρανοξύστες βρισκόταν μια χωμάτινη έρημος. Η νέα πρωτεύουσα χτιζόταν αργά, οι γερανοί έγνεφαν από παντού, οι σκαλωσιές αποτελούσαν ένα είδος διακόσμησης κι όλη η πόλη  εξελίχθηκε στο μεγαλύτερο εργοτάξιο στην Ευρώπη.

Η περιήγηση στην ξαναγεννημένη πόλη μπορεί να ξεκινήσει από την Πύλη του Βρανδεμβούργου, τη μοναδική σωζόμενη πύλη,  που ήταν κάποτε το σύνορο μεταξύ Ανατολικού και Δυτικού Βερολίνου και η περιοχή ήταν γεμάτη εξοχικά παλάτια, αφού η Πύλη του Βρανδεμβούργου συνόρευε με το πανέμορφο δάσος Τιργκάρτεν. Tο Βερολίνο, όπως όλες οι πόλεις ήταν περιτειχισμένο και είχε διάφορες πύλες για να μπαινο-βγαίνει ο κόσμος. Οι πύλες αυτές, δεν ήταν οχυρωματικές αλλά τις χρησιμοποιούσαν περισσότερο για "τελωνεία", για να ελέγχουν και να φορολογούν, τη διακίνηση αγαθών.
Ανάλογα πού οδηγούσαν οι πύλες αυτές έπαιρναν και το όνομά τους.
Η πύλη αυτή οδηγούσε στην πόλη Bandenburg an der Havel, γι αυτό και ονομάστηκε Πύλη του Μπράντενμπουργκ. Από την στιγμή όμως που αποφάσισε η αριστοκρατία να χτίσει εδώ τα καλοκαιρινά παλάτια της για να είναι δίπλα στο δάσος, η πύλη έπρεπε να ομορφύνει. Κάλεσε λοιπόν ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος τον αρχιτέκτονα Carl Gotthard Langhans (Καρλ Γκόταρντ Λάνγκχανς) να χτίσει μια όμορφη, μεγαλειώδη πύλη, αλλά με τέτοιο τρόπο ώστε να μην του στερεί τη θέα στο δάσος.
Για τον αρχιτέκτονα Λάνγκχανς, η έννοια "μεγαλειώδες και επιβλητικό" αποδιδόταν μόνο με την αρχαία ελληνική κλασσική αρχιτεκτονική. Έτσι λοιπόν αποφάσισε να αντιγράψει τα Προπύλαια της Ακρόπολης.
Μόνο, που ανάμεσα από τις πυλώνες δημιούργησε το κενό αυτό για να υπάρχει ορατότητα στο δάσος- σύμφωνα με την επιθυμία του  βασιλιά.

Η Πλατεία Παρίζερ (Pariserplatz) δημιουργήθηκε με διαταγή του βασιλιά Friedrich Wilhelm του 1ου, γύρω στο 1730, όταν στη Γερμανία ήταν της μόδας η γαλλική αρχιτεκτονική. Γι αυτό και ονομάστηκε πλατεία Quarree (καρρέ = τετράγωνο στα γαλλικά),  εξ αιτίας του τετράγωνου σχήματος της. Το 1814, πήρε το όνομα Πλατεία Παρισιού, από την νικηφόρα έκβαση του πολέμου των Πρώσων εναντίον των Γάλλων.

Λίγο πιο νότια θα συναντήσετε την Potsdamer Platz (Πότσνταμερ Πλατς), την πλατεία-ορόσημο στην ιστορία της πόλης. Τα χρόνια του Μεσοπολέμου ήταν το κέντρο της κοσμοπολίτικης ζωής, η πιο πολυσύχναστη πλατεία της Ευρώπης. Η Potsdamer Platz είναι γεμάτη με μοντέρνα ψηλά γυάλινα κτήρια, όπως το Sony Center, που αποτελεί το σημείο όπου χτυπάει η επιχειρηματική καρδιά της πόλης. Η περιοχή ανοικοδομήθηκε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, αποτελώντας σύμβολο της μετάλλαξης του Βερολίνου.

Στη φημισμένη Aλεξάντερπλατς, το αλλοτινό κέντρο του ανατολικού τμήματος της πόλης, ορθώνεται ο ψηλότερος πύργος-παρατηρητήριο στην Ευρώπη, ο Fernsehturn (πύργος της τηλεόρασης), με συνολικό ύψος 365 μέτρα, ορατός σχεδόν από παντού στο Βερολίνο. Εκεί, στα 203 και πλέον μέτρα, όπου θα φθάσετε με τον απίστευτης ταχύτητας ανελκυστήρα, έχετε πλήρη άποψη του Βερολίνου. Λίγα μέτρα ψηλότερα, στο Telecafe, μπορείτε να πιείτε τον καφέ σας ή να φάτε. Όση ώρα κάθεστε σε κάποιο από τα τραπέζια του Telecafe, δίπλα στις τεράστιες τζαμαρίες, αυτό περιστρέφεται αργά φέρνοντας μπροστά σας τον τρούλο του Ράιχσταγκ, το Νησί των Μουσείων, το Φρίντριχσαϊν με τους τρεις χρωματιστούς ουρανοξύστες του. Νιώθεις ότι πετάς ανέμελα πάνω από την πόλη.

Για τους βιαστικούς η Ράιχσταγκ, απ' όπου μπορείς  να χαζέψεις όλη την πόλη, το Μουσείο της Περγάμου και το Checkpoint Charlie, είναι τα τρία ίσως πιο δημοφιλή αξιοθέατα της πόλης.

Μην παραλείψετε τη βόλτα στο τείχος του Βερολίνου, το οποίο γκρεμίστηκε το 1989 και συγκαταλέγεται ανάμεσα, στα πιο ισχυρά σύμβολα του 20ου αιώνα. Ο Γουίλιαμ Μπραντ, δήμαρχος του Βερολίνου και στην συνέχεια καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας, βάφτισε την οχυρωματική κατασκευή το "Τείχος της Ντροπής”. Περισσότεροι από 3 εκατομμύρια Ανατολικογερμανοί κατάφεραν να διαφύγουν προς τη Δυτική Γερμανία μεταξύ 1945 και 1961, οι περισσότεροι μέσω Βερολίνου, την ώρα που η Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας (ΛΔΓ) ενίσχυε όλο και περισσότερο τα σύνορα της.
50.000 Βερολινέζοι - γνωστοί ως Graenzgenger - διέσχιζαν καθημερινά το τείχος για να εργαστούν στη Δύση. Το ιστορικό Τείχος, λίγο προτού γκρεμιστεί είχε συνολική περίμετρο 155 χλμ., ηλεκτρική περίφραξη: 127,5 χλμ. 302 φυλάκια επιτήρησης και στρατιώτες σε επιφυλακή 11.000.
Παρ’ όλα αυτά, συνολικά, περίπου 5.000 άνθρωποι πιστεύεται ότι διέφυγαν μέσω του Τείχους του Βερολίνου κατά τη διάρκεια της ύπαρξής του, ενώ επιχείρησαν να διαφύγουν περίπου 10.000 ακόμη. Με την πτώση του τείχους, αποκαλύφθηκε σε όλη του την έκταση το μέγεθος του εγκλήματος. Ακόμα και οι πλέον καχύποπτοι, πείστηκαν για τα εγκλήματα που έγιναν. Τα αρχεία τις Στάζι και της KGB έστεκαν αδιάψευστοι μάρτυρες. Οι μισοί πολίτες κατέδιδαν τους άλλους μισούς, για να επιβιώσουν. Με την πτώση του τείχους, οι εξαθλιωμένοι Ανατολικογερμανοί αντίκρισαν την άλλη πλευρά του τείχους και το επίπεδο ζωής των δυτικών.   

Το μεγαλύτερο σωζόμενο κομμάτι τείχους, μήκους περίπου 1,5 χλμ., είναι καλυμμένο από γκράφιτι με σύγχρονα, αλλά και με προ της πτώσης έργα. Επίσης υπάρχουν το πολύ μικρότερο σωζόμενο τμήμα στο μνημείο του τείχους ή αυτό κοντά στο διάσημο Checkpoint Charlie (Tσεκ Πόιντ Τσάρλι), που μας θυμίζει εκτός από σημείο ελέγχου που ήταν, και σκοτεινές ιστορίες κατασκόπων. Λίγο πιο κάτω, βρίσκεται η τοπογραφία του τρόμου, μια υπαίθρια φωτογραφική έκθεση με ηχητικά ντοκουμέντα που δείχνει τα εγκλήματα των Ναζί. Και τα τρία σημεία θα σας υπενθυμίσουν, σε όλο το μεγαλείο της, την παράνοια που βασίλεψε σε αυτή την πόλη κατά τη διάρκεια του μεγαλύτερου μέρους του 20ού αιώνα.

Ωστόσο σε όλη την πόλη υπάρχουν μνημεία, μουσεία και επιγραφές που θυμίζουν αυτές τις σημαντικές σελίδες της γερμανικής ιστορίας. Αξίζει να επισκεφθείτε την υπαίθρια γκαλερί που έχουν δημιουργήσει διεθνείς καλλιτέχνες ζωγραφίζοντας ένα τμήμα του Τείχους στην περιοχή Φριντριτσέιν. Το Μνημείο του Τείχους βρίσκεται στην Ακερστρασε και είναι το μόνο σημείο που δείχνει πώς ήταν διαμορφωμένη η περιοχή στην πλευρά του Ανατολικού Βερολίνου. Εδώ βρίσκεται και το Κέντρο Ντοκουμέντων με φωτογραφίες, φιλμ και άλλα εκθέματα σχετικά με το Τείχος. Πάντως, 26 χρόνια μετά την πτώση του, πωλούνται κομματάκια Τείχους σαν Βερολινέζικος Τίμιος Σταυρός σε μικρομάγαζα με σουβενίρ.

Επιστρέφοντας προς το Δυτικό Βερολίνο, μεγάλη έκταση καταλαμβάνει η πράσινη ζώνη του Τιργκάρτεν, του πρώην βασιλικού κυνηγότοπου, που μας κάνει να ξεχνάμε εντελώς ότι βρισκόμαστε σε πόλη. Στην ανατολική πλευρά του, βρίσκεται το Ράιχσταγκ, το Κοινοβούλιο, που μετά την προσθήκη του γυάλινου τρούλου από τον Νόρμαν Φόστερ, θεωρείται ένα από τα πιο αξιοθαύμαστα κτίρια του Βερολίνου. Στη μέση του Tιργκάρτεν στέκει εκθαμβωτική η Ζιγκεζόιλε, η στήλη με το επίχρυσο άγαλμα της Νίκης, που μας φέρνει αμέσως στον νου τα «Φτερά του Έρωτα» του Βιμ Βέντερς.
 
Tο γερμανικό Κοινοβούλιο αποτελεί ένα δημοφιλή προορισμό. Δεν είναι μόνο η ιστορία του που συναρπάζει, αλλά και η εκπληκτική θέα που προσφέρει ο γυάλινος θόλος του, έργο του Βρετανού αρχιτέκτονα Νόρμαν Φόστερ. Το γυαλί επιλέχτηκε, μεταξύ άλλων, επειδή συμβολίζει τη διαφάνεια της γερμανικής πολιτικής. Η είσοδος είναι δωρεάν, αλλά για λόγους ασφαλείας θα πρέπει πρώτα να δηλώσετε μέσω Ιντερνετ την ημέρα και την ώρα της επίσκεψής σας, καθώς και το ονοματεπώνυμό σας (www.bundestag.de). Επίσης, μπορείτε, κατόπιν ραντεβού, να παρακολουθήσετε κάθε Τετάρτη, Πέμπτη και Παρασκευή τις συνεδριάσεις της γερμανικής Βουλής.

Νότια του πάρκου βρίσκεται και το Κουλτούρφορουμ, ένα πολιτιστικό κέντρο με μουσεία, βιβλιοθήκες και πινακοθήκες, όπου ξεχωρίζει το κτίριο της Φιλαρμονικής, που θυμίζει τέντα τσίρκου και είναι επίχρυσο.

Επίσκεψη στα Μουσεία
Το Βερολίνο είναι η πόλη των μουσείων. Μπορεί να μη διαθέτει ένα Λούβρο ή ένα Πράδο, όμως μικρά ή μεγαλύτερα μουσεία υπάρχουν πολλά και αξιόλογα, ενώ ανοίγουν συνεχώς νέα.
 
Για τους αρχαιολάτρες η καρδιά των μουσείων κτυπά στο νησί των Μουσείων. ΜMuseumsinsel – μουζέουμσίνσελ στο Βερολίνο ονομάζεται το βόρειο τμήμα του νησιού Spreeinsel (Σπρέεΐνσελ, νησί του Σπρέε), που βρίσκεται στον ποταμό Σπρέε και διασχίζει την πόλη. Από το 1999, το πολιτιστικό και αρχιτεκτονικό σύμπλεγμα του Νησιού των Μουσείων έχει χαρακτηριστεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO. Τα μουσεία που βρίσκονται στο Μουζέουμίνσελ είναι τα:
- Άλτες Μουζέουμ (Altes Museum) ή Παλαιό Μουσείο
- Νόιες Μουζέουμ (Neues Museum) ή Νέο Μουσείο
- Άλτε Νατσιονάλγκαλερί (Alte Nationalgalerie) ή Παλαιά Εθνική Πινακοθήκη
- Μπόντε-Μουζέουμ (Bode-Museum) ή Μουσείο Μπόντε (γνωστό ως Kaiser-Friedrich-Museum πριν το 1904)
- Πέργκαμονμουζέουμ (Pergamonmuseum) ή Μουσείο της Περγάμου.

Το πιο επιβλητικό βεβαίως είναι το Μουσείο της Περγάμου, όπου έχει μεταφερθεί ολόκληρος ο βωμός από την ακρόπολη της ομώνυμης αρχαίας πόλης της Μικράς Ασίας (2ος αι. π. Χ.) και πολλά ακόμη εκθέματα από τις ανασκαφές που έκαναν εκεί οι Γερμανοί στα τέλη του 19ου αιώνα - ανάμεσά τους η είσοδος της Αγοράς της Αρχαίας Μιλήτου. Το Μουσείο της Περγάμου είναι το πρώτο σε επισκεψιμότητα με 1,5 εκατομμύρια επισκέπτες στο σύνολο των 4,5 εκατομμυρίων, που ήταν οι επισκέπτες όλων των Κρατικών Μουσείων του Βερολίνου.
Θυμίζουμε ότι ο Βωμός που είχε αποσπασθεί ολόκληρος από την Πέργαμο της Μικράς Ασίας και μεταφέρθηκε στη Γερμανία, ήταν αφιερωμένος στον Δία και την Αθηνά, είχε ανεγερθεί στο 2ο π.Χ. αιώνα στην ακρόπολη της Περγάμου. Για τη μεταφορά του στο Βερολίνο χρειάστηκε να αποδομηθεί το κτίσμα, το οποίο στη συνέχεια ανακατασκευάστηκε από ιταλούς συντηρητές που εργάσθηκαν για το σκοπό αυτό ως το 1902. Σημειώνεται εξάλλου ότι το πρώτο Μουσείο Περγάμου που κατασκευάσθηκε ειδικά για το Βωμό το 1901 είχε κριθεί ακατάλληλο, έτσι σύντομα κατεδαφίστηκε και στη θέση του κτίσθηκε το υπάρχον, που λειτουργεί από το 1930.

Στο ίδιο μουσείο υπάρχει αναστηλωμένη η Πύλη της Ιστάρ, με τα γυαλιστερά της μπλε τούβλα (575 π. Χ.), μια από τις εισόδους που είχε κτίσει ο Ναβουχοδονόσορ στη Βαβυλώνα. Αφιερωμένη στη βαβυλωνιακή θεά Ιστάρ, η πύλη κατασκευάστηκε με εφυαλωμένα τούβλα με εναλλασσόμενες σειρές από ανάγλυφους δράκους και άουροχς. Η οροφή και οι πόρτες της πύλης ήταν από κέδρο, σύμφωνα με την πλάκα αφιέρωσης.  Αρχικά η πύλη, που είναι μέρος από τα τείχη της Βαβυλώνας, θεωρήθηκε ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου, έως ότου αντικαταστάθηκε από τον Φάρο της Αλεξάνδρειας τον 6ο αιώνα μ.Χ.

Στο Νησί των Μουσείων, το Παλιό και το Νέο Μουσείο φιλοξενούν τις υπόλοιπες συλλογές αρχαιοτήτων της πόλης, την ελληνική το πρώτο και την αιγυπτιακή το δεύτερο, ενώ η Εθνική Πινακοθήκη φιλοξενεί έργα μεγάλων ζωγράφων του γερμανικού κλασικισμού και ρομαντισμού, αλλά και Γάλλων ιμπρεσιονιστών (Μανέ, Μονέ κ.ά.).

Ως γνωστόν, ένα μεγάλο τμήμα του πολιτισμού της Ελλάδας κλάπηκε κατά τη διάρκεια των αιώνων από διάφορους κατακτητές και έτσι σήμερα πολλά ελληνικά έργα τέχνης βρίσκονται διάσπαρτα σε διάφορα μουσεία στον κόσμο και όχι στον τόπο που τα γέννησε. Από το θησαυρό των ξενιτεμένων αυτών έργων τέχνης, όπως είδατε στους δέκτες σας, αρκετά εκτίθενται στο Νησί των Μουσείων στο Βερολίνο.
Κι όμως, δεν είναι μόνο αυτά τα κλεμμένα. Μετά την επανένωση της Γερμανίας, αποκαλύφθηκε ότι υπήρχαν και άλλα τα οποία φυλάσσονταν στην Ακαδημία του Ανατολικού Βερολίνου, τα οποία μεταφέρθηκαν στο Ινστιτούτο Προϊστορίας και Πρωτοϊστορίας του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Βερολίνου (Frei Universitat).
Το ερώτημα είναι πότε θα έρθουν πίσω τα κλεμμένα...
Ο φιλέλλην Γουλφ Ντίτερ Χάλιμαγιερ, διευθυντής του Αρχαιολογικού Μουσείου του Βερολίνου με τα άψογα ελληνικά του, υπερασπίζεται τα δικά του εκθέματα και υποστηρίζει ότι αυτά έχουν πουληθεί από Ελληνες στην αρχαιότητα (π.χ. στη Ρώμη) και στη συνέχεια βρέθηκαν με ανασκαφές που έκαναν Γερμανοί αρχαιολόγοι στη σημερινή Ιταλία με την άδεια του Βατικανού. Συνεπώς δεν είναι σωστό να λέτε ότι όσες ελληνικές αρχαιότητες βρίσκονται εκτός Ελλάδας είναι κλεμμένες. Είναι αποτέλεσμα του μεγάλου ενδιαφέροντος και της αγάπης για τα αρχαία που ευδοκίμησε σε χώρες όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Βρετανία κ.α., συμπληρώνει ο διευθυντής του Αρχαιολογικού Μουσείου του Βερολίνου. Αυτή είναι η μισή αλήθεια, διότι σε ένα βιβλίο της Ελληνικής Αρχαιολογικής Υπηρεσίας βρίσκονται όλα τα κλεμμένα αρχαία καταγεγραμμένα. Σε αυτό αναφέρεται ο τρόπος με τον οποίο οι Ναζί μας έκλεβαν τα αρχαία. Τα έκλεβαν από Μουσεία και τα οικειοποιήθηκαν συνήθως όταν έσκαβαν δρόμους για τα Πάντσερ τους ή τα ανακάλυπταν κατά τη διάρκεια των οχυρωματικών έργων.

Κοντά είναι και ο νεομπαρόκ Καθεδρικός του Βερολίνου, το Βerliner Dom. Είναι τόσο μεγάλος ώστε να υπενθυμίζει ότι κάποτε οι άνθρωποι έχτιζαν ναούς με σκοπό να αγγίξουν τον Θεό. Χτίστηκε μεταξύ του 1894 – 1905. Βρίσκεται στο νησί των μουσείων στην όχθη του ποταμού Spree. Ο σημερινός ναός είναι ο τρίτος στη σειρά που κτίστηκε στο ίδιο σημείο. Η πρώτη εκκλησία κτίστηκε εδώ το 1465 και αργότερα αντικαταστάθηκε από ένα καθεδρικό το 1765. Με διαταγή του αυτοκράτορα Γουλιέλμου Β΄ ο ναός καταστράφηκε το 1894 και αποφάσισε να τον αντικαταστήσει με τον σημερινό ναό. Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στην πλούσια εσωτερική διακόσμηση είναι το ανακατασκευασμένο εκκλησιαστικό όργανο το οποίο διαθέτει 7.000 σωλήνες.  Ο ναός αυτός μπορεί να ονομάζεται καθεδρικός, αλλά ποτέ δεν υπήρξε η έδρα του επισκόπου της Ευαγγελικής εκκλησίας. Στο εσωτερικό του ναού και συγκεκριμένα στην δεξιά πλευρά του ναού, μετά από τα καθίσματα υπάρχει η  σαρκοφάγος του βασιλιά Φρειδερίκου και στην αριστερή πλευρά του υπάρχουν οι σαρκοφάγοι προσωπικοτήτων της εποχής. Ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια θα βρεθείτε στον τρούλο του ναού, όπου και μπορείτε να δείτε τις τοιχογραφίες του τρούλου, την στέγη του ναού καθώς επίσης και την πόλη του Βερολίνου από ψηλά. Στο κάτω μέρος του ναού υπάρχουν διάφορες καλαίσθητες σαρκοφάγοι.

Ένα άλλο μουσείο που αξίζει να επισκεφτεί κανείς, αλλά που δεν συνιστάται σε όσους δεν αντέχουν τις συγκινήσεις, είναι το νεότευκτο (2005) Μνημείο των Δολοφονηθέντων Εβραίων της Ευρώπης. Αποτελείται από μεγάλες πλάκες τσιμέντου στην επιφάνεια και τα εκθέματα του ολοκαυτώματος βρίσκονται σε ένα υπόγειο. Είναι συγκλονιστικό το πώς το φωτογραφικό παιχνίδι που θα κάνει αυτόματα ο ταξιδιώτης με το που θα βρεθεί στη μεγάλη πλατεία με τους γκρίζους όγκους, αγνοώντας περί τίνος πρόκειται, μετατρέπεται σε μια ψυχοβγαλτική παγωμάρα μόλις κατεβεί τα σκαλιά προς το σκοτεινό υπόγειο.
Μουσείων συνέχεια, αφού στην περιοχή έχουν την τιμητική τους:

* Το Berlin Kennedy Museum  στην Pariser Platz, για όσους θέλουν να μάθουν γιατί ο JFK εκστόμισε το περίφημο «Ich bin ein Berliner».

* Το Filmmuseum στην Potsdamer Platz, για τους φίλους του γερμανικού κινηματογράφου και, κυρίως, της Μάρλεν.

* Μουσείο του Τείχους, στη Friedrichstrasse, δίπλα στο Checkpoint Charlie - αν και πιο καλή αίσθηση του τείχους θα πάρετε είτε στο κομμάτι του που σώζεται κοντά στο σταθμό Nordbanhof, στα σύνορα του Μίτε με το Πρεντσλάουερ Μπεργκ, είτε, ακόμη περισσότερο, στην ανατολική όχθη του ποταμού Σπρέε, που διασχίζει το Βερολίνο, στη γειτονιά Φριντριχσάιν, νότια του σταθμού Ostbanhof (Νord και Ost σημαίνουν «βόρειος» και «ανατολικός» αντίστοιχα και banhof σημαίνει «σιδηροδρομικός σταθμός», οπότε έχετε ήδη δύο δυνατά σημάδια των «συνόρων» του κεντρικού Βερολίνου).

Όλοι οι τουριστικοί οδηγοί αναφέρονται στο Νησί των Μουσείων, το complex με τα πέντε διάσημα μουσεία. Και όμως, το Βερολίνο διαθέτει πάνω από 170 μουσεία, δηλαδή πάρα πολλούς θησαυρούς, όπως:

To Μουσείο Ασιατικής Τέχνης, που διαθέτει αντικείμενα από την Κίνα, την Ινδία, την Ιαπωνία, το Θιβέτ, το Αφγανιστάν, από κεραμικά και τοιχογραφίες μέχρι γιαπωνέζικο δωμάτιο τσαγιού (στο οποίο οι επισκέπτες μπορούν να πάρουν μέρος στο ανάλογο τελετουργικό).

Τη Villa Liebermann στη λίμνη Wannsee, που προσφέρει κάτι πολύ ξεχωριστό: μέσα στην έπαυλη εκτίθενται ζωγραφικά έργα του Γερμανού ιμπρεσιονιστή Max Liebermann, ενώ έξω, στον κήπο, ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα να χαζέψει την πηγή έμπνευσής τους. Μια σπάνια περίπτωση όπου τέχνη και ζωή απέχουν μόλις λίγα μέτρα.

Τη συλλογή Scharf-Gerstenberg (ο Dieter Scharf είναι ο εγγονός που ακολούθησε τα χνάρια του παππού του Otto Gerstenberg, ο οποίος ξεκίνησε τη συλλογή στις αρχές του 20ού αι.) που περιλαμβάνει έργα των Giovanni Battista Piranesi, Francisco Goya, Alfred Kubin, James Ensor, René Magritte και πολλών ακόμη.

Tην Berlinische Galerie, μια γκαλερί που προωθεί την τέχνη καλλιτεχνών του Βερολίνου, όπως είναι ο Michael Sailstorfer, που το 2012 παρουσίασε πέντε δέντρα να χορεύουν μπαλέτο με τη βοήθεια κρυμμένων κινητήρων.

Συνεχίζοντας την τουριστική σας βόλτα μη παραλείψετε να επισκεφθείτε τον Ζωολογικό Κήπο. Βρίσκεται στο Τιργκάρτεν και φιλοξενεί 1.400 είδη ζώων.  

Κοντά στον Ζωολογικό Κήπο βρίσκεται η εκκλησία του Κάιζερ Γουλιέλμου, ένα από τα εντυπωσιακότερα μνημεία της πόλης. Δίπλα στον, μισοκατεστραμμένο από τους βομβαρδισμούς, μπαρόκ πύργο υψώνεται το κυρίως κτίριο της εκκλησίας, μια σύγχρονη κατασκευή στολισμένη με βιτρό από μπλε γυαλί.

Στα δυτικά της πόλης αξίζει να επισκεφθείτε το ανάκτορο Σαρλότενμπουργκ, που χτίστηκε στα τέλη του 17ου αιώνα και είναι ένα από τα λίγα εναπομείναντα μπαρόκ κτίρια. Στους θαυμάσιους κήπους φιλοξενούνται μερικά αξιόλογα μουσεία όπως: το Μουσείο Προϊστορίας, το Αιγυπτιακό και το Μουσείο Εφαρμοσμένων Τεχνών.

Το μουσείο κέρινων ομοιωμάτων της Madame Toussauds δεν είναι τόσο πλούσιο όσο του Λονδίνου, αλλά αρκετά καλό, αν δεν είδες κανένα  άλλο.

Η περιοχή Μίτε στα βορειοανατολικά είναι το ιστορικό κέντρο της πόλης, όπου τα μπαρ και τα καφέ πλημμυρίζουν τον κεντρικό δρόμο Οράνιενμπουργκ Στράσε. Εδώ μπορείτε να επισκεφθείτε το σπίτι όπου έζησε ο Μπέρτολντ Μπρεχτ. Στον ίδιο δρόμο βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα πολιτιστικά κέντρα του Βερολίνου που στεγάζεται στο κτίριο του παλιού πολυκαταστήματος Τάχελες.

Η Νέα Υόρκη της Ευρώπης
Το Βερολίνο, σε όποιο σημείο του και αν βρεθείς πάντα σε αποζημιώνει με την ομορφιά και τη μοναδικότητά του.  Βεβαίως, μην περιμένετε κάτι σαν το  Παρίσι ή το Λονδίνο. Ο Πάουλ Βεράχεν, στο βιβλίο του Omega Minor το έχει περιγράψει ιδανικά:
«Αυτή την πόλη την αγαπώ. Αγαπώ τις φαρδιές λεωφόρους της, αγαπώ τις ανοιχτές πλατείες της, αγαπώ τη ριζοσπαστική φύση που έχει υιοθετήσει παρά τα μεγαλεία αυτά, αγαπώ την κάτω βόλτα που η ίδια έχει επιλέξει να πάρει, τη νυχτερινή της αναζήτηση μιας ειλικρινούς αναρχίας στο πνεύμα και το σώμα - εκείνη ποτέ δεν πρόκειται, όπως το Παρίσι, να τραγουδηθεί στην ποίηση και να απεικονιστεί σε τρυφερές ακουαρέλες. Αυτή η πόλη είναι πάντα ένα στιγμιότυπο, τα μόνα ΜΜΕ που τη δικαιώνουν είναι η εφημερίδα και ο κινηματογράφος. Το Βερολίνο είναι η Νέα Υόρκη της Γηραιάς Ηπείρου, μια πόλη που έχει τα κότσια να επιτρέπει στον εαυτό της να ισορροπεί στο επικίνδυνο όριο ανάμεσα στη χλιδή και την παρακμή».

Στο Βερολίνο τα παζάρια είναι θεσμός. Στα περίφημα Flo Markt, στην πλατεία Αρκόνα η Βίντερφελντ εκτός από τους επαγγελματίες πωλητές, οι περισσότεροι Βερολινέζοι, όταν οι ντουλάπες και η αποθήκη τους γεμίζουν, νοικιάζουν έναν πάγκο και ξεφορτώνονται ό,τι δεν χρειάζονται πια. Από τα φορμάκια του μωρού και τα παράταιρα ασημένια σερβίτσια της γιαγιάς μέχρι το ποδήλατο, τα έπιπλα και σοβιετικά παράσημα.

Φρέσκα φρούτα και λαχανικά, τυριά, λουκάνικα, καφές, μπίρες, χειροποίητα αντικείμενα και πλήθος κόσμου γεμίζουν την πλατεία Winterfeldt κάθε Σάββατο.
Εκεί δίπλα βρίσκεται και το Akazienkiez, από τις ωραιότερες γειτονιές του Βερολίνου, καθόλου τουριστική, με πολλά καφέ και εστιατόρια, παιδικές χαρές, πάρκα και δεκάδες καταπληκτικά κτίρια. Αν βρεθείτε στη γειτονιά, επισκεφτείτε οπωσδήποτε το καφέ Double Eye στην οδό Akazienstr.22. Διαθέτει παγκόσμιο βραβείο καλύτερου barista και λογικές τιμές.

Το καλοκαίρι το Βερολίνο μεταμορφώνεται σε μια πόλη φωτεινή, ανθισμένη, ανοιχτή, πλημμυρισμένη από περισσότερους τουρίστες. Τα τραπέζια βγαίνουν έξω και τα εσωτερικά των εστιατορίων ερημώνουν. Η Κόλβιτς Πλατς, οι αυλές Χάκεσερ μοιάζουν μ’ ένα ατέλειωτο παζάρι. Τα ποταμόπλοια πηγαινοέρχονται γεμάτα τουρίστες κι εκτός από τα beach bars στις όχθες του Spree (Σπρέε) με άσπρη άμμο, κοκτέιλ και μουσική, οι Βερολινέζοι πίνουν τις μπίρες τους και κάνουν τα μπάνια τους στα περίχωρα της πόλης, απολαμβάνοντας τον ήλιο. Η πιο σπουδαία καλοκαιρινή εφεύρεση είναι οι τεχνητές παραλίες και οι κινηματογράφοι με πισίνα.

Όταν μιλάτε για μόδα, τέχνη, design και μουσική, αυτή είναι μια πόλη που πρέπει να επισκεφθείτε. Ελεύθερο και αντισυμβατικό, νέο και απλό το Βερολίνο είναι η πόλη όπου ο καθένας μπορεί να λανσάρει το δικό του trend. Δυναμική και απρόβλεπτη, η γερμανική πρωτεύουσα ζει έντονα τον παλμό της καθημερινότητας και προσφέρει στους επισκέπτες της διαφορετικές εικόνες. Νεανική κουλτούρα, πολιτιστικές διαδρομές, έντονη νυχτερινή ζωή.

Το Βερολίνο είναι η πρωτεύουσα των ομοφυλόφιλων, το «Σαν Φρανσίσκο της Ευρώπης», με περισσότερους από 300.000 ομοφυλόφιλους - άνδρες και γυναίκες -, οι οποίοι ζουν κυρίως στη συνοικία Σένεμπεργκ. Εδώ κατοικούσε το 1929 ο συγγραφέας Κρίστοφερ Ισεργουντ.«Εδω υπάρχουν αγόρια» έγραψε ενθουσιασμένος στον φίλο του τον Σπέντερ, στο Λονδίνο.
 
Στις ιστορίες του Ισεργουντ βασίστηκαν το μιούζικαλ και η ταινία «Καμπαρέ». Μια επίσκεψη στην πανσιόν όπου έμενε ο συγγραφέας στη Nollendorferstrasse 17 είναι απαραίτητη. Εδώ ζούσε η Σάλι Μπόουλς, της οποίας το πραγματικό όνομα ήταν Τζιν Ρος. Δεν είχε τόσο ωραία φωνή όπως η Λάιζα Μινέλι, είχε όμως πολιτική συνείδηση, ήταν αντίθετη στο ναζιστικό καθεστώς και πολέμησε στον ισπανικό εμφύλιο. Ο Ισεργουντ τη βάφτισε Μπόουλς, όπως τον Πολ Μπόουλς, τον φίλο του και συγγραφέα του βιβλίου «Τσάι στη Σαχάρα».

Σήμερα στο Σένεμπεργκ υπάρχει το «Regine» πολιτιστικό κέντρο όπου παρουσιάζονται ερωτικά θεάματα για ομοφυλόφιλες. Οι κύριοι εδώ δεν είναι διόλου ευπρόσδεκτοι. Στο «Pour Elle» η είσοδος στους κυρίους επιτρέπεται μόνο τις Τετάρτες και τις Πέμπτες, ενώ στα κλαμπ «Anderes Ufer» και «Knast» ο διάκοσμος θυμίζει φυλακή: οι πελάτες στο μπαρ χωρίζονται μεταξύ τους με κιγκλιδώματα.
 
To Bερολίνο είναι η «βασίλισσα» των πορνείων της Ευρώπης. Από τότε που απελευθερώθηκε η πορνεία το 2002, τα πορνεία σούπερμάρκετ, στεγάζουν δεκάδες όμορφες πόρνες, οι περισσότερες είναι από χώρες όπως η Ρουμανία και η Βουλγαρία.
Το «Artemis» (Διεύθυνση Halenseestraße 32-36), είναι ο οίκος ανοχής-πρότυπο της πόλης, που καταλαμβάνει έκταση τεσσάρων στρεμμάτων και έχουν επενδυθεί πάνω από 5,5 εκατομμύρια ευρώ. Διαθέτει πισίνα, σάουνα, γυμναστήριο, σολάριουμ και εκατό πόρνες, που εργάζονται ως νόμιμες επιχειρηματίες, αφού νοικιάζουν το χώρο παροχής των υπηρεσιών τους και φορολογούνται από το κράτος ανάλογα με τα έσοδά τους. Είναι ανοιχτά καθημερινά από τις 11.00 το πρωί μέχρι τις 5.00 τα χαράματα. Η είσοδος στο «Artemis» στοιχίζει 70 ευρώ. Στους συνταξιούχους προσφέρεται έκπτωση 50% τις Κυριακές και τις Δευτέρες. Με το εισιτήριο της εισόδου οι πελάτες αποκτούν ένα λευκό μπουρνούζι, μία κίτρινη πετσέτα και το δικαίωμα να κυκλοφορούν (ακόμα και γυμνοί αν το επιθυμούν) στην πισίνα, τη σάουνα, το χαμάμ, το σολάριουμ και το γυμναστήριο.

Φαγητό - Διασκέδαση
Στο Βερολίνο υπάρχουν μισό εκατομμύριο μετανάστες, πλήρως ενσωματωμένοι πια, αφού οι περισσότεροι έφτασαν στην πόλη στη δεκαετία του '70. Το Κρόιτσμπεργκ είναι η περιοχή των Τούρκων. Λέγεται χαρακτηριστικά ότι είναι η μεγαλύτερη τουρκική πόλη της Ευρώπης μετά την Κωνσταντινούπολη. Μόλις κατέβεις τα σκαλιά του υπέργειου σταθμού Kottbusser Tor, αισθάνεσαι ότι έχεις μεταφερθεί ξαφνικά χιλιάδες μίλια ανατολικά, αφού κυριαρχούν οι μυρωδιές από τα κεμπάπ που ψήνονται στα δεκάδες εστιατόρια, οι μαντίλες στα κεφάλια των γυναικών, τα σκούρα πρόσωπα. Σήμερα διατηρεί σε αρκετό βαθμό τον μποέμ χαρακτήρα και το τούρκικο άρωμά της και παραμένει η γειτονιά που έχει υποστεί τη λιγότερη «αστικοποίηση».

Κουζίνες απ’ όλο τον κόσμο σας περιμένουν σε κάθε γωνιά της πόλης. Για αυθεντικό γερμανικό φαγητό (πάπια, χήνα, χοιρινό και λουκάνικα) δοκιμάστε το εστιατόριο Prater Garten που λειτουργεί από το 1837.

Το πιο γνωστό πολυκατάστημα του Βερολίνου είναι το KaDeWe, επί της οδού Kurfurstendam. Διαθέτει μεγάλη ποικιλία και εξαιρετική ποιότητα σε όλα τα είδη, αξίζει όμως να ανεβείτε στον τελευταίο όροφο,  όπου και θα βρείτε μια γαστρονομική φιέστα με 1.300 τυριά από όλο τον πλανήτη, 400 είδη ψωμιού, 1.200 είδη λουκάνικων.

Η νέα τάση της πόλης εκφράζεται στα εστιατόρια Soup Kultur που βρίσκονται σε τρία σημεία του Βερολίνου και σερβίρουν σούπες από κάθε γωνιά του πλανήτη.

Λιβανέζικα, βιετναμέζικα, κινέζικα, γιαπωνέζικα (με πάμφθηνο, σε σχέση με την Ελλάδα, σούσι), τούρκικα, κ.ά. εστιατόρια, καθώς και δεκάδες καντίνες για φαγητό «στο όρθιο», βρίσκονται σε κάθε γειτονιά, προσφέροντάς σας τη δυνατότητα να κάνετε καθημερινά έναν μικρό, γαστρονομικό "γύρο του κόσμου".

Δοκιμάστε currywurst (ζεστό λουκάνικο με κέτσαπ και κάρι), το πιο δημοφιλές έδεσμα του Βερολίνου (οπουδήποτε στο δρόμο) και το κλασικό λουκάνικο (bratwurst) στο γκριλ ή στο τηγάνι, με πατάτες. Δημοφιλείς είναι και οι σούπες, που το χειμώνα είναι και απαραίτητες.

Στο Zur Letzten Instanz, παλιότερο βερολινέζικο εστιατόριο, σπεσιαλιτέ του είναι το κότσι (Eisbein) και στο Monsieur Vuong, μοδάτο βιετναμέζικο nooble bar, ξεχωρίζουν το bo bun και η σαλάτα με vermicelli.

Το «Propeller Island City Lodge» (Paulsborber St. 10, τηλ. 8918720), στο δυτικό τμήμα του Βερολίνου καυχάται, ότι είναι το πιο μικρό ξενοδοχείο στον κόσμο, διαθέτει μόνο πέντε δωμάτια και η κουζίνα του είναι νοστιμότατη. Στο «Blaues Zimmer», το «Γαλάζιο Δωμάτιο», μπορείτε να παραγγείλετε πολωνική χήνα, την οποία μπορείτε να απολαύσετε με συνοδεία βιολιού.

Όταν φτάσει η ώρα για καφέ θυμηθείτε το Fassbender & Rausch Chocolatiers (Charlottenstraße 60, Gendarmenmarkt). Είναι η πιο γλυκειά διεύθυνση στο Βερολίνο, αφού εδώ θα βρείτε σε περισσότερες από 200 διαφορετικές -στερεές και υγρές- μορφές: σοκολατάκια, τρούφες, ζεστό ή κρύο ρόφημα, φοντί, αλλά και απίθανα σοκολατένια γλυπτά, αληθινά έργα τέχνης. Ακόμα κι αν δεν δώσετε παραγγελία αξίζει να χαζέψετε τις γεμάτες λιχουδιές βιτρίνες του και να παρατηρήσετε προσεκτικά τα εντυπωσιακά σοκολατένια γλυπτά.

H νυχτερινή ζωή της γερμανικής πρωτεύουσας μοιάζει με εκρηκτικό κοκτέϊλ όπου αναμιγνύονται μεζούρες παράδοσης, νέων τάσεων, ρομαντισμού και μιας υποψίας παλαιομοδίτικης παρακμής. Εδώ τα φημισμένα club καταλαμβάνουν χώρους παλιών εργοστασίων, προσφέροντας στέγη στους πιο διάσημους  djs του κόσμου και ενώνουν τις αστικές φυλές της πόλης με τα πιο αναγνωρίσιμα μέλη του εγχώριου jet set.

Σημειώστε το Bar Am Lutzowplatz, το Greenwich Bar, το Newton Bar και στην Oranienstrasse, στον αριθμό 34, υπάρχει το Luzia, το πιο hip, ίσως, μπαρ της πόλης.  Χωρίς ταμπέλα, μόνο με μια μεγάλη τζαμαρία κι έναν τεράστιο θυρεό από πάνω, μαζεύει την πιο ενδιαφέρουσα νεολαία της πόλης, παίζοντας υπέροχες μουσικές και σερβίροντας μπίρα κι άλλα οινοπνευματώδη ποτά.

Για τη διασκέδασή σας  θυμηθείτε το «Friedrichstadtpalast», στο ανατολικό τμήμα της πόλης. Είναι το πιο μεγάλο καμπαρέ φαντασμαγορικού τύπου στην Ευρώπη, το καύχημα του παλαιού κομμουνιστικού καθεστώτος.

Ταξιδιωτικές πληροφορίες
Για να δείτε το κέντρο της πόλης γρήγορα και χωρίς να χαθείτε, υπάρχει κάθε μέρα δωρεάν ξενάγηση, που ξεκινάει στις 11.00 από την Πύλη του Βρανδεμβούργου. Διαρκεί περίπου τρεισήμισι ώρες και περιλαμβάνει τα γνωστότερα και σημαντικότερα κτίρια και αξιοθέατα. Θα αναγνωρίσετε τους ξεναγούς από τα κόκκινα μπλουζάκια τους.

Οι βόλτες στην πόλη γίνονται και με ποδήλατο, αν το επιτρέπει ο καιρός. Η πόλη είναι επίπεδη, υπάρχουν παντού ποδηλατόδρομοι και οι οδηγοί αυτοκινήτων σέβονται την παρουσία των ποδηλατών μέσα στην κίνηση. Μπορείτε να νοικιάσετε ποδήλατο, με τιμές που κυμαίνονται από 10 ως 15 ευρώ ημερησίως.

Οι αποστάσεις στη γερμανική πρωτεύουσα είναι μηδενικές, χάρη και στο άριστο δίκτυο υπόγειου και υπέργειου σιδηροδρόμου. Για να βρεθείτε από τη μία άκρη του (τεράστιου) κεντρικού Βερολίνου στην άλλη, δεν θέλετε πάνω από είκοσι λεπτά. Στα θετικά των συγκοινωνιών πρέπει να αναφερθεί η συχνότητα των δρομολογίων και η ακρίβεια της άφιξής τους.
Λεωφορεία, τραμ, μετρό και προαστιακός είναι στη διάθεσή σας.
Το μετρό, αν και απευθύνεται στο γνώστη της γερμανικής γλώσσας, δεν είναι δύσκολο για τον τουρίστα. Τα λεωφορεία είναι κατά τη γνώμη μας το καταλληλότερο μέσο για να δει κανείς την πόλη. Το μετρό έχει ένα τεράστιο δίκτυο χωρισμένο σε ζώνες. Οι ζώνες Α και Β βρίσκονται τριγύρω από το κέντρο και τις βασικές συνοικίες.
Μπορείτε να αγοράσετε κάρτα απεριορίστων διαδρομών για συγκεκριμένες ημέρες και να μετακινείστε με έκπτωση και – κυρίως – χωρίς να ψάχνετε διαρκώς για εισιτήρια. Προμηθευτείτε έναν χάρτη του μετρό, για να μπορείτε να σημειώνετε τις στάσεις που σας ενδιαφέρουν, δεδομένου ότι το δίκτυο είναι μεγάλο και μπορεί να μπερδευτείτε.

Aν μείνετε τρεις μέρες συμφέρει να προμηθευτείτε την κάρτα The Berlin Pass, θα σας επιτρέψει να έχετε πρόσβαση σε πάνω από 50 αξιοθέατα και στις συγκοινωνίες.

Το Βερολίνο έχει δυο μεγάλα αεροδρόμια, το Schönefeld και το Tegel, τα αεροπλάνα της Αegean προσγειώνονται στο Tegel και το ταξίδι διαρκεί περίπου τρεισήμισι ώρες.  Το ταξί από το αεροδρόμιο στο κέντρο της πόλης στοιχίζει περίπου 20 ευρώ.

Για 5 ημέρες, με εισιτήριο κανονικής τιμής και διαμονή σε πολυάστερο ξενοδοχείο, μαζί με περίπου 80 ευρώ την ημέρα για διατροφή και γενικά έξοδα, υπολογίστε γύρω στα 1.000 ευρώ το άτομο.

Ναι μεν το Βερολίνο είναι μία σύγχρονη πόλη, τεχνολογικά άρτια, ήσυχη που εμπνέει σεβασμό στον επισκέπτη της, αλλά οι κάτοικοι από ιδιοσυγκρασία μηδέν! Δεν θα ξεχάσω ποτέ μου την πρώτη μέρα στην Αλεξάντερ, ρωτούσα απεγνωσμένα γύρω στα δέκα άτομα να μου πουν προς τα που βρίσκεται το διάσημο "Νησί των Μουσείων" και με το ζόρι πέτυχα έναν που να καταδέχτηκε να μου μιλήσει! Πολύ κρύοι και ξενέρωτοι οι Βερολινέζοι…

Κοντινές εκδρομές
Λίγα λόγια για το Βραδενβούργο: Είναι μια πεδινή περιοχή που διασχίζεται από πυκνό δίκτυο ποταμών, καναλιών και λιμνών. Aπό τα δημοφιλέστερα θέλγητρά της, εκτός από το Βερολίνο, είναι η Σπρέεβαλντ, όπου μπορείτε να περάσετε όλη την ημέρα κάνοντας βαρκάδα στα νερά της Λουσατίας και των γύρω χωριών.

Ιδανικός προορισμός για κοντινή εκδρομή είναι η πρωτεύουσα του Βραδενβούργου, το Πότσδαμ, 26 χλμ. από το Βερολίνο. Η πόλη υπέστη μεγάλες ζημιές κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κι εδώ έγινε η περίφημη Συνδιάσκεψη των Συμμάχων με τους Τσόρτσιλ, Τρούμαν και Στάλιν, το 1945. Από τα αξιοθέατα του Πότσδαμ ξεχωρίζουν η εκκλησία του Αγίου Νικολάου και η Πινακοθήκη Ζωγραφικής, κορυφαίο όμως είναι το Πάρκο Σανσουσί, από τα ωραιότερα βασιλικά συγκροτήματα της Ευρώπης.

Αν έχετε χρόνο στη διάθεσή σας με ορμητήριο το Βερολίνο μπορείτε να κάνετε ημερήσιες εκδρομές στη Δρέσδη, το καμάρι της Σαξωνίας και στη Λειψία, κέντρο πολιτισμού και μάθησης με το πανεπιστήμιο που ιδρύθηκε το 1912.

Διαμονή
Το πεντάστερο Ritz-Carlton στην Potsdamer Platz (www.ritzcarlton.com), που προσφέρει εσωτερική πισίνα με λαμπερή κρυστάλλινη οροφή, σάουνα, υδρομασάζ, γυμναστήριο και κομψά δωμάτια έχει υπέροχη θέα στον ορίζοντα του Βερολίνου και στο πάρκο Tiergarten. Στο Brasserie Restaurant Desbrosses με τη βεράντα, σερβίρεται γαλλική, γκουρμέ κουζίνα, ενώ στο The Curtain Club Bar και στο Tea Lounge μπορείτε να απολαύσετε εξαιρετικά κρασιά.

Το Adlon Kempinski βρίσκεται στην Πλατεία των Παρισίων   απέναντι από την Πύλη του Βρανδεμβούργου (www.lhw.com/Hotel/Hotel-Adlon-Kempinski-Berlin-Germany). Το ξενοδοχείο «Άντλον» χτίστηκε από τον Λόρεντς Άντλον, έμπορο κρασιών και άνοιξε τις πόρτες του στο κοινό το 1907. Είχε καθιερωθεί ως στέκι για όλη την αριστοκρατία, βασιλείς  και τσάρους. Εκεί δίνονταν  τα κοσμικά πάρτι, οι χοροί, οι δεξιώσεις, μέχρι που πολλοί πλούσιοι και ευγενείς πουλούσαν τα χειμερινά παλάτια τους για να νοικιάζουν σουίτες στο Άντλον, τόσο για  να βρίσκονται μέσα σ’ όλα  τα κοσμικά  γεγονότα, όσο και γιατί  είχε από  τις καλύτερες και προηγμένες θερμάνσεις για την εποχή εκείνη, αφού όλες οι σουίτες  ήταν πολύ πιο ζεστές ακόμα κι από τα παλάτια τους.
Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τη νύκτα της 2ας Μαΐου 1945, το ξενοδοχείο μετατράπηκε σε ερείπια από μεγάλη πυρκαγιά που ξέσπασε στο κελάρι των κρασιών του. Συνέχισε να λειτουργεί, μέχρι που τελικά, το 1984 κατεδαφίστηκε. Το μοναδικό αυθεντικό στοιχείο που διασώθηκε από το παλαιό ξενοδοχείο είναι μια περίτεχνη κρήνη από μαύρο μάρμαρο, που κοσμεί την κεντρική αίθουσα του νέου ξενοδοχείου. Από την στιγμή που ξαναχτίστηκε αγοράστηκε από την αλυσίδα Kempinski και ανήκει στα The Leading Hotels of the World.
 
Το Ξενοδοχείο «Άντλον» θεωρείται το πιο κοσμικό ξενοδοχείο της πόλης και ένα από τα πιο φημισμένα ξενοδοχεία σε όλη την Ευρώπη. Σ’ αυτό έχουν διαμείνει κατά καιρούς  βασιλείς και προσωπικότητες της πολιτικής, των γραμμάτων και των τεχνών από όλο τον κόσμο. Πρώτος που το επισκέφθηκε ήταν ο Αυτοκράτορας της Γερμανίας Γουλιέλμος Β΄. Ανάμεσα σ’ άλλους διάσημους επισκέπτες του περιλαμβάνονται: ο Τσάρος της Ρωσίας, ο Μαχαραγιάς της Patiala, η βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, οι πρώην πρόεδροι των Η.Π.Α. Φραγκλίνος Ρούσβελτ και Μπιλ Κλίντον, ο πρόεδρος των Η.Π.Α. Μπάρακ Ομπάμα, ο Δαλάι Λάμα, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, ο Κόφι Ανάν, ο Χένρυ Φορντ, ο  Τζον Ντέιβινσον Ροκφέλερ, ο Λόρενς της Αραβίας , ενώ από τις διασημότητες της τέχνης,  έχουν διαμείνει στο ξενοδοχείο «Άντλον», μεταξύ άλλων, ο Ιταλός τενόρος  Ενρίκο Καρούζο, η Γκρέτα Γκάρμπο, η Μαρλέν Ντίτριχ, η Ζοζεφίν Μπέικερ, ο Τσάρλι Τσάπλιν, ο Μάικλ Τζάκσον ο Τομ Κρουζ και πολλοί άλλοι.

O θρύλος του ξενοδοχείου συνεχίζει να έλκει σαν μαγνήτης τις διασημότητες, που επιστρέφουν ξανά και ξανά στα 328 αριστοκρατικά δωμάτια και τις 66 σουίτες του, που είναι εξοπλισμένες με πολλά ηλεκτρονικά extras.

Εξαιρετική επιλογή είναι το ξενοδοχείο Casa Camper (www.casacamper.com/berlin/), το υπέροχο boutique hotel που άνοιξε η ισπανική φίρμα παπουτσιών εδώ (μετά το πρώτο της στη Βαρκελώνη), λίγο πιο πάνω από τη Hackescher Markt.

Το πεντάστερο Radisson SAS συνοδεύεται στο lobby του από το AquaDom, το μεγαλύτερο κυλινδρικό ενυδρείο του κόσμου. Ο διάφανος θόλος του κατοικείται από κοπάδια πολύχρωμων τροπικών ψαριών, ενώ τα 427 δωμάτια και σουίτες του υποκλίνονται στις τάσεις του σύγχρονου design, χωρίς ωστόσο να χάνουν σε άνεση και ζεστασιά.

To Westin Grand Berlin (Friedrichstrasse 158-164, Mitte, www.westingrandberlin.com) είναι μεγάλο, πολυτελές και σερβίρει, μεταξύ άλλων, currywurst (το κλασικό street-food με λουκάνικο και curry-ketchup) συνοδεία σαμπάνιας.

Το Scandic Potsdamer Platz (Gabriele-Tergit-Promenade 19, Mitte, www.scandichotels.com) διαθέτει σκανδιναβικό στυλ και οικόσιτες μέλισσες που βγάζουν φρέσκο μέλι. Είναι κατάλληλο και για ΑμεΑ.
 
Το SensCity Hotel Albergo (Hohenzollerndamm 33, Charlottenburg-Wilmersdorf) είναι γωνιακό, με μαξιμαλιστική διακόσμηση και βολεύει αν θέλετε να κινηθείτε περισσότερο προς το Δυτικό Βερολίνο.

To Best Western Hotel am Spittelmarkt (Neue Grünstraße 28, Mitte, www.bestwestern.com) βγάζει μέσο όρο 8,1 από 2.081 κριτικές του booking.com. Ξενοδοχείο τριών αστέρων, προσφέρει δωρεάν Ίντερνετ και επιτρέπει επισκέπτες με ζωάκια.

To Plus Berlin (Warschauer Platz 6 - 8, www.plushostels.com/plusberlin) προσφέρει δωρεάν Ίντερνετ, σάουνα, χρήση πισίνας, μαθήματα γιόγκα. Πρόκειται για ένα πολυτελές hostel, κατάλληλο για όσους δεν έχουν πρόβλημα να μοιράζονται το χώρο τους.

To Regent Berlin προσφέρει λουσάτο ντεκόρ στα 195 δωμάτια και σουίτες του, διακοσμημένα με ακριβές αντίκες, ενώ κάποια από αυτά προσφέρουν θέα στους δυο καθεδρικούς ναούς της πόλης.

Το Arcotel Velvet στο ντιζαϊνάτο εσωτερικό του, πίσω από μια εντυπωσιακή πρόσοψη από κρύσταλλο, κατοικούν ακόμη πρόσωπα σύμβολα του Βερολίνου, όπως ο Einstein, η Dietrich, ο Brecht. Προσφέρει 85 δωμάτια και σουίτες, ενώ το Velvet bar του είναι ένα από τα πιο αγαπημένα στην πόλη.

Στα πιο φτηνά ξενοδοχεία της πόλης συμπεριλαμβάνεται το Novum Hotel Aldea, Bulostrabe 19-22, που είναι καθαρό, φιλικό και βολικό γιατί είναι δυο βήματα από τη στάση του μετρό.

Με μόλις 25 ευρώ τη βραδιά μπορείτε να μείνετε σε ένα βολικότατο hostel, όπως το Meininger Hotel Berlin, κοντά στην Potsdamer Platz ή το Wombat’s City Hostel, βόρεια της Alexanderplatz.