Κλικ στην Ισημερινή Γουϊνέα

 

Ταξίδι στην Ισημερινή Γουινέα, την μικρότερη χώρα της ηπειρωτικής Αφρικής!
Σύμφωνα με πολύ πρόσφατη έκθεση των Ηνωμένων Εθνών, οι περισσότερες αφρικανικές χώρες αναμένεται να παρουσιάσουν το 2014 υψηλότερη οικονομική ανάπτυξη συγκριτικά με τον παγκόσμιο μέσο όρο.

Μεγάλες αντιθέσεις, όμως, εξακολουθούν να υπάρχουν.
Όπως στη Νιγηρία για παράδειγμα, που είναι μία ταχέως αναπτυσσόμενη χώρα.

Το ίδιο συμβαίνει και στην Ισημερινή Γουινέα, όπου το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είναι το υψηλότερο στην Αφρική.
Η χώρα, όμως, εξακολουθεί να βρίσκεται στην 136η θέση της παγκόσμιας κατάταξης των Ηνωμένων Εθνών για τον δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’90 η Ισημερινή Γουινέα είχε πρόσβαση σε κοιτάσματα πετρελαίου. Ελάχιστοι όμως επωφελήθηκαν από αυτήν την ανάπτυξη.
Παρ’ όλα αυτά υπάρχουν εκτιμήσεις ότι ο πλούτος της χώρας θα επιμεριστεί και θα μειωθούν έτσι οι κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες.

Η κυβέρνηση επιμένει, ότι ο πλούτος της είναι ευλογία και όχι κατάρα και αναζητεί ξένες επενδύσεις, όμως η Ισημερινή Γουινέα εξακολουθεί να υφίσταται κακή κριτική από τον Τύπο.
Διάφορες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις επικρίνουν τη χώρα, ότι έχει τα περισσότερα περιστατικά καταπάτησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε όλη την Αφρική και ότι μόνο μία μικρή ελίτ καρπώνεται τον πλούτο.
Η Διεθνής διαφάνεια έχει συμπεριλάβει τη χώρα στα 12 πιο διεφθαρμένα κράτη, ενώ από την πλευρά της η κυβέρνηση παραδέχεται την αποτυχία της στην παροχή σωστών δεδομένων και αυτό δημιουργεί μεγάλο πρόβλημα στη διαμόρφωση μίας συνολικής εικόνας.

«Είμαστε μία χώρα που έχει αρχίσει από το μηδέν. Πρέπει να αναπτυχθούμε και αυτό γίνεται σταδιακά. Μία από τις προτεραιότητες της κυβέρνησης είναι η ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού της χώρας. Αυτό συνεπάγεται καλύτερη εκπαίδευση και υγεία. Το 35% του κρατικού προϋπολογισμού φέτος προορίζεται για κοινωνικές δαπάνες», δηλώνει ο υπουργός οικονομικών της Ισημερινής Γουινέας Μαρσελίνο Ογουόνο Εντού.

Αξίζει να σημειωθεί πως η Ισημερινή Γουινέα είναι σήμερα η τρίτη μεγαλύτερη παραγωγός πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Αφρική.
Η χώρα έχει έκταση 28.051km², πληθυσμό 685.991 και παρά την ονομασία της, δεν υπάρχει τμήμα της που να βρίσκεται στον Ισημερινό.

Πρωτεύουσά της είναι το Μαλάμπο.
Οι πρώτοι κάτοικοι του ηπειρωτικού τμήματος της χώρας πιστεύεται ότι ήταν οι labelabes, εκ των οποίων ζουν μόνο μικρές απομονωμένες ομάδες στα βόρεια του Ρίο Μούνι.
Ο Πορτογάλος εξερευνητής Φερνιάο ντο Πό(Fernão do Pó) θεωρείται ο πρώτος Ευρωπαίος που ανακάλυψε το νησί Μπιόκο το 1472, ενώ πορευόταν με σκοπό να βρει την Ινδία. Ονόμασε το νησί Formosa ("Όμορφο"), ωστόσο πολύ σύντομα έλαβε το όνομα του Ευρωπαίου εξερευνητή.

Την περίοδο από το 1827 ως το 1843 οι Βρετανοί κατασκεύασαν μια βάση στο νησί, με σκοπό να καταπολεμήσουν το δουλεμπόριο, η οποία στη συνέχεια μεταφέρθηκε στη Σιέρα Λεόνε έπειτα από συμφωνία με τους Ισπανούς το 1843.
Το 1844 αποκαταστάθηκε η ισπανική κυριαρχία και η χώρα έγινε γνωστή ως Territorios Españoles del Golfo de Guinea Ecuatorial (Ισπανικά Εδάφη του Κόλπου της Ισημερινής Γουινέας).
Το Ρίο Μούνι, κεντρικό τμήμα του κράτους, έγινε προτεκτοράτο το 1885 και αποικία το 1900. Η Ισπανία, έπειτα από πιέσεις εθνικιστών στην αφρικανική αποικία και από τα Ηνωμένα Έθνη, το 1968 παραχώρησε ανεξαρτησία στην Ισημερινή Γουινέα.

Επίσημη γλώσσα είναι τα ισπανικά (μη ξεχνάμε την πρώην ονομασία της: ισπανική Γουϊνέα).

Η χώρα χαρακτηρίζεται από ισχυρές ανεμοθύελλες και ξαφνικές καταιγίδες.
Πρόκειται για ένα από τα μικρότερα κράτη της Αφρικής που αποτελείται από δύο περιοχές: τη Ρίο Μούνι και την Εσωτερική Περιοχή, που περιλαμβάνει το νησί Αννομπόν στο νότιο Ατλαντικό Ωκεανό και το νησί Μπιόκο (πρώην Φερνάντο Πο), στο οποίο βρίσκεται η πρωτεύουσα Μαλάμπο.

Το Αννομπόν είναι το νοτιότερο νησί της Ισημερινής Γουινέας και η θέση του είναι βόρεια του Ισημερινού. Βορειότερο σημείο στην αφρικανική χώρα είναι το νησί Μπιόκο.
Μεταξύ των δύο νησιών και στο ανατολικό τμήμα βρίσκεται το κυρίως τμήμα της χώρας.

Η αφρικανική χώρα συνορεύει στα βόρεια με το Καμερούν, στα νότια και ανατολικά με την Γκαμπόν, στα δυτικά βρέχεται από τον Κόλπο της Γουινέας, όπου βρίσκεται και το νησιωτικό κράτος του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, μεταξύ Μπιόκο και Αννομπόν.
Το Πίκο Μπαζίλε είναι το υψηλότερο σημείο, ύψους 3.008 μ. Το μήκος των ακτών της Ισημερινής Γουινέας φθάνει τα 296 χλμ.

"Αν δε θες να ζήσεις στην ύπαιθρο, αγοράζεις τέσσερις σανίδες, ένα μέτρο ξύλο (ή τσιμεντότουβλα ή αμμότουβλα) και ντενεκέδες και χτίζεις ένα παράπηγμα. Στη μια πλευρά, σκάβεις πηγάδι για πόσιμο νερό, στην άλλη πηγάδι αποχέτευσης. Κι αυτό είναι! Εδώ, όταν γίνεται κουβέντα για σπίτια, το 80% και παραπάνω των περιπτώσεων είναι τέτοιου είδους κατασκευές", δηλώνει ένας ντόπιος.
Επίσης, χαρακτηριστικό είναι πως μόνο το 2% του πληθυσμού έχει πρόσβαση στο Ίντερνετ, υπάρχουν περίπου 11.000 χρήστες στο Facebook και δυο blogs.
Με τέτοιες ακραίες συνθήκες, τι άλλο να πεις;