Στο Κάϊρο των «Χιλίων Μιναρέδων»

 

Στο Νείλο με τραβούσαν δυο τουλάχιστον οδηγοί: Η θαυμαστή περιγραφή του Ηρόδοτου στον αιγυπτιακό λόγο των Ιστοριών του και το στοχαστικό ποίημα του Γιώργου Σεφέρη «Ένας γέροντας στην ακροποταμιά» από το Ημερολόγιο Καταστρώματος Β΄.

Αίγυπτος!
Ο καθρέφτης του αναβρασμού στον αραβικό κόσμο.
Ένας λαός μαθημένος να επιβιώνει στις δυσκολίες, όμως τα όνειρα και οι ελπίδες του είναι μπροστά.

Για τους περισσότερους το Κάϊρο είναι συνδεδεμένο με το παρελθόν: Πυραμίδες, Χαν Ελ Χαλίλι, Σφίγγα.

Χτισμένο στην κορυφή του Δέλτα, αχανές και αντιφατικό, φέρνει στον επισκέπτη πανικό. Πρώτα με τους κατοίκους του που κανείς δεν ξέρει τον ακριβή τους αριθμό. Ο πληθυσμός της χώρας είναι 69.500.000. Οι τουριστικοί οδηγοί επιμένουν ότι οι μόνιμοι κάτοικοι της πρωτεύουσας του αραβικού κόσμου δεν ξεπερνούν τα 7.700.000. Οι ντόπιοι τους ανεβάζουν στα 17.000.000 και προσθέτουν πως ο πληθυσμός της πόλης αυξομειώνεται τρομακτικά, καθώς διαδέχεται τη νύχτα η μέρα. Τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι, ισχυρίζονται, μπαίνουν στο Κάϊρο μόλις ξημερώσει κι αναχωρούν όταν πέφτει η νύχτα. Το 90% των κατοίκων προέρχονται από χωριά, ακόμη κι αν δεν το παραδέχονται. Πρόκειται για μια πόλη «σαρανταποδαρούσα» που ξεδιπλώνεται συνεχώς προς όλες τις κατευθύνσεις.

Πως βγάζει το ψωμί του όλος αυτός ο κόσμος; Που ζει και που κοιμάται;
Μικρή ιδέα παίρνει ο επισκέπτης μόλις βρεθεί μπλεγμένος στα στενά σοκάκια του παλιού Καϊρου καταμεσήμερο. Κι όμως χωρίς αυτοί οι πάμπτωχοι άνθρωποι, δείχνουν στο σκούρο πρόσωπό τους γλύκα και υπομονή. Ίσως να τους παρηγορεί και η πίστη τους, που τη δηλώνουν πέντε φορές τη μέρα (χάραμα, μεσημέρι, απόγευμα, βράδυ και αργά τη νύχτα), γονατίζοντας στα τζαμιά, στα καταστήματα η και καταμεσής του δρόμου για να προσευχηθούν.

Αν και έχουν παρέλθει 5.000 και πλέον χρόνια από τότε που βασίλευε ο πρώτος Φαραώ, το ίδιο είδος βοδιού που απεικονίζεται στους τοίχους των πρώτων τάφων εξακολουθεί και σήμερα να σέρνει τα άροτρα στους αγρούς της υπαίθρου. Σύγχρονα οχήματα διασταυρώνονται στις λεωφόρους με γαϊδουράκια που σέρνουν κάρα, οι ήχοι της πόλης μπερδεύονται με το κάλεσμα για προσευχή από τους μουεζίνηδες.

Το άκρον άωτον της έσχατης ταπείνωσης το βλέπεις στο Βόρειο και το Νότιο Κοιμητήρι, το γνωστό ως "Πόλη των Νεκρών", όπου οι νεκροί ζουν σε «τάφους –σπίτια» και οι ζωντανοί σε «σπίτια- τάφους». Ένας άλλος κόσμος σε μια λεπτή ισορροπία συνύπαρξης με τους νεκρούς. Στο κάτω μέρος του τάφου τοποθετούνται οι νεκροί, ενώ πάνω σ αυτούς, σε άλλο επίπεδο, διαμένουν οι ζωντανοί. Καταληψίες, χωρίς να φοβούνται τα φαντάσματα. Αλλά το ξέχασα: Βρίσκομαι στη χώρα της μούμιας. Η Αίγυπτος δεν συνδέει τους νεκρούς με το κακό και το δυσοίωνο, αλλά μάλλον με το καλό…

Οι φτωχοί κάτοικοι της πόλης, πάνω από τετρακόσιες χιλιάδες, αναζητώντας απελπισμένα λύση στις στεγαστικές τους ανάγκες συνυπάρχουν με τους νεκρούς κάτω από ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες. Κι όμως, αυτή η περιοχή σφύζει από ζωή, παιδιά τρέχουν στους χωμάτινους δρόμους, τα κλάξον ξεκουφαίνουν τα αυτιά, στο λεωφορείο οι επιβάτες στριμώχνονται με δεκάδες άλλους επιβάτες, κοτόπουλα και λάχανα.

Αν θέλετε να έχετε μια αυθεντική εικόνα της πόλης ξυπνήστε πρωϊ και βγείτε στους δρόμους που έρχονται από την επαρχία, από τη Μπένια στο βορρά ως τη Μπένι Σουέφ στο νότο. Λεωφορεία, αυτοκίνητα, εξατμίσεις. Την ίδια ώρα στίφη εργαζομένων από τη μακρινή Χελουάν και την Ελ Μαργκ ξεχύνονται στους σταθμούς του υπόγειου. Άλλοι είναι δάσκαλοι η υπάλληλοι που δεν μπορούν να πληρώσουν τα νοίκια του Καϊρου και άλλοι χωρικοί που πάνε στην πόλη να πουλήσουν την παραγωγή τους, είτε ζώα είναι αυτά είτε καρποί της γης.

Κάϊρο, η πόλη των αντιθέσεων, της μαγείας και του μυστηρίου. Οι αραμπάδες και τα λαϊκά καφενεία, απέναντι στις λιμουζίνες και τα αστραφτερά ξενοδοχεία. Οι φελάχοι με τις κελεμπίες και οι σύγχρονοι επιχειρηματίες με γραβάτες και σινιέ κοστούμια. Τα τζαμιά και οι φερετζέδες από τη μία, τα μοντέρνα πιάνο bars από την άλλη. Τα κινητά τηλέφωνα και οι ναργιλέδες. Τα σημάδια του πλούτου και της φτώχειας πλάϊ –πλάϊ.


«Οι ταξιδιώτες λένε ότι δεν υπάρχει στο πρόσωπο της γης τίποτε πιο ηλιόλουστο και ωραίο από το Κάιρο και το Νείλο. Όσο για τον πατέρα μου, που δεν έχει δει το Κάιρο, δεν έχει δει τον κόσμο», αφηγείται στην ιστορία του ο Εβραίος γιατρός στις «Χίλιες και μία Νύχτες».

10 λόγοι για να πάτε στο Κάϊρο

-   Για να δείτε τη Γκίζα, ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου.

-  Για να ταξιδέψετε στο Νείλο με φελούκα, που καθώς σκίζει αθόρυβα τα νερά ακούγεται το τραγούδι του μελαμψού βαρκάρη. Η διαδρομή προς     την Μασρ Καντίμα (Παλιό Κάϊρο) με τις ορθόδοξες και κοπτικές εκκλησίες του δέκατου αιώνα διαρκεί μία ώρα και είναι πολύ όμορφη εισαγωγή για τη μοναδική αυτή συνοικία.

-   Για να μη χάσετε ένα χορό με τους Περιστρεφόμενους Δερβίσηδες.

-   Για να παζαρέψετε στα ψώνια μέχρι τελικής πτώσεως.

-   Για να θαυμάσετε τους θησαυρούς των Φαραώ στο πλουσιότερο μουσείο του κόσμου.

-   Για να χαλαρώσετε μ ένα ναργιλέ (σεεσά) με γεύση κόκας. Θα ξεχάσετε τα πάντα.

-   Για να ζήσετε ατμόσφαιρα χαρεμιού και παλακίδων στο Μπείτ ελ Σουχεϊμί.

-   Για να φάτε φούουλ (φάβα από βραστά φασόλια).

-   Για να μη χάσετε την ευκαιρία για μια βόλτα του τύπου Cairo, by night». Η «πόλη των Χιλίων Μιναρέδων» αλλά και των «κόμβων-τρομπέτα»   είναι κυριολεκτικά μαγική υπό το σεληνόφως.

-   Για να διαπιστώσετε την αξία του χαμόγελου.

Παρακάτω video από τα ταξίδια του enlefkotv στη "Χώρα του Νείλου".